فقال جابر: يا بن رسول الله! ما يعرف اليوم أحدٌ بهذه الصفات؟ فقال الإمام: يا جابر! لا تذهبنَّ بك المذاهب أفَحَسب الرجل أن يقول أُحِبُّ عليّاً و أتوَلّاهُ ثمَّ لا يكون فعّالًا؟ فَلَو قال: إنّي أحِبُّ رسولَ الله و رسولُ الله خيرٌ من عَلي، و لا يعمل بسنتِه و لا يتّبعُ سيرتَه ما نفعه حبُّه شيئا؛ اتّقوا الله و أطيعوه و ليس بين الله و بين أحد قرابة؛ ألا من كان عاصياً لله فهو عدوّ لنا و من كان مطيعاً فهو ولىّ لنا».

«نه، اى جابر! به خدا سوگند! شيعه ما نيستند، مگر آنان كه تقواى الهى پيشه نموده و خداوند را اطاعت كنند و آنان جز به فروتنى، خشوع، انابه، بسيار به ياد خدا بودن، روزه، نماز، تلاوت قرآن و متعهّد بودن به رسيدگى به امور همسايگان نيازمند، شناخته نمى‌شوند و در ميان قوم و قبيله خود، همواره مورد اعتماد و امانتدار مردم هستند».

جابر عرضه داشت: اى فرزند رسول خدا! امروزه كسى بااين صفات يافت نمى‌شود! امام فرمودند: اى جابر! به بيراهه نرو! آيا هيچ مردى مى‌تواند ادّعا كند كه من على را دوست مى‌دارم و ولايت او را در دل دارم، امّا در پسِ ادّعاى خود، عمل و فعّاليتى نداشته باشد؟ اگر كسى بگويد: من رسول خدا را دوست مى‌دارم و رسول خدا برتر از على است، امّا به سنّت او عمل نكرده از سيره وى پيروى ننمايد، اين دوستى تنها، سودى به حال وى نخواهد داشت. از خدا بپرهيزيد و از او پيروى كنيد و بدانيد كه خدا با هيچ كس نسبت خويشاوندى ندارد. آگاه باشيد كه‌