وقتى يك مسلمان، براى اداى فريضه حجّ و سنّت عمره سفر مى‌كند، طعم شيرين اسلام و عبوديت را چشيده تبلور ايمانش را در خلال انجام اين مناسك، يافته و خويشتن را در حضور خداى تعالى و روحانيت و معنويت او مى‌بيند.

امّا با كمال تأسّف، در طول اين سفر، با واقعيتهاى تلخ، برخوردهاى خشن و رفتارهاى زشت جاهلى مواجه مى‌گردد؛ با انواع دروغها كه به پيامبر اكرم (عليهما السلام) نسبت داده مى شود و تهمتها و افتراهاى باطلى كه به مسلمانان و مؤمنان، زده مى‌شود.

بدين ترتيب، آرزوهاى معنويش از اين سفر روحانى، به واقعيتى تلخ مبدّل مى‌شود كه مايه وهن اسلام و مسلمين است؛ خصوصاً كه اين گونه اعمال، در مراكز عبادت و مساجد مقدّسى صورت مى‌پذيرد كه برترين و مقدس ترين مساجد نزد مسلمانان هستند؛ مكانهايى كه هر مسلمانى آرزو دارد در طول عمر خود، فرصت حضور در آنها و بهره بردارى از فيوضات معنوى آن اماكن مقدّس را داشته، براى قوام بخشيدن به باورهاى ايمانى خود، در رواقهاى آن بنشيند.

امّا با كمال تأسّف، در چنين لحظات ملكوتى و عرفانى، با چهره‌هايى درهم كشيده، زبانهايى گزنده، رفتارهايى بد و روحيه‌اى‌