١- احترام گذاشتن به قرآن و سنّت، احكام وشرايط خاصّ خود را داراست و تنها با بلند كردن ريش و پوشيدن لباس كوتاه حاصل نمى‌شود بلكه انسان مسلمان بايد ملتزم به انجام واجبات و ترك محرّمات باشد. در غير اين صورت، اين آيه شريفه بر او صادق مى‌آيد كه مى‌فرمايد:

... أَفَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتَبِ وَ تَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ فَمَا جَزَاءُ مَن يَفْعَلُ ذَلِك‌مِنكمْ إِلا خِزْي في الْحَيَوةِ الدُّنْيَا وَ يَوْمَ الْقِيَمَةِ ...[١].

«آيا شما به پاره‌اى از كتاب [تورات‌]، ايمان مى‌آوريد و به پاره‌اى، كفر مى‌ورزيد؟ پس جزاى هر كس از شما كه چنين كند، جز خوارى در زندگى دنيا وروز رستاخيز، چيزى نخواهد بود».

٢- از مسلّمات اسلام اين است كه افترا بستن بر مؤمنان و نسبت دادن مطالب باطل و تهمت زدن به آنان، از محرّمات مؤكّداست كه خداى تعالى در آيات بسيارى از قرآن، از آن نهى فرموده است:

فَمَنِ افْترَي عَلي اللَّهِ الكَذِب مِن بَعْدِ ذَلِك فَأُولَئك هُمُ الظالِمُونَ‌[٢].

«پس كسانى كه بعد از اين، بر خدا دروغ بندند، آنان خود ستمكارانند».

و نيز در مقام سرزنش اين مفتريان مى‌فرمايد:

[١] - بقره( ٢): ٨٥.

[٢] - آل عمران( ٣): ٩٤.