در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٩٥ - ط علامه احمد بن محمد مقرى مالكى(متوفاى سال ١٠٤١ ق)

«و به درستى كه عشق اين ديوارها مرا مجنون نكرده است بلكه محبّت كسى كه در اين ديوارها سكونت داشته مرا ديوانه كرده است».[١]

قاضى عياض مالكى در كتاب الشفاء مى‌نويسد:

«سزاوار است مكانهايى كه وحى در آنها نازل شده و جبرئيل و ميكائيل در آن، رفت و آمد كرده‌اند و فرشتگان و روح‌القدس از آنها عروج كرده‌اند و در ديوارهاى آن تسبيح و تقديس خدا را گفته‌اند و خاك آن، بدن مبارك خاتم الأنبياء، را در بر گرفته است و دين خدا و سنّت پيامبر (ص) از آن جا منتشر شده است و ... مورد تعظيم و احترام قرار گيرند و از الطاف و نفحات آن استفاده گردد و اركان و ديوارهاى آن بوسيده شود ...».[٢]

آنچه نقل كرديم، سيره مستمرّ مسلمانان، نسلى بعد از نسل ديگر بوده است و اين نظر شيخ حنابله، احمد بوده است كه ابن تيميّه و پيروانش ادّعا مى‌كنند شاگرد او هستند و در عدم جواز تبرّك به آثار صالحان و اوليا از او پيروى مى‌كنند.

مخالفان تبرّك براى اثبات ادّعاى خود، هيچ دليلى ندارند، مگر اين كه مى‌گويند:

[١] - فتح المتعال: ٣٢٩.

[٢] - الشفاء بتعريف حقوق المصطفى: ٢/ ١٣١.