در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦١ - ٥ - تبرك به قبر شريف رسول اكرم(ص)

«سه روز پس از آن كه رسول خدا (ص) را دفن كرده بوديم، باديه نشينى آمد و خود را روى قبر آن حضرت انداخت و خاك قبر را بر سر و صورتش مى‌پاشيد و مى‌گفت: اى پيامبر خدا! تو سخنانى را گفتى و ما سخنان تو را شنيديم و تو از خدا چيزهايى را دريافت كردى و ما آنها را از تو دريافت كرديم و قبول نموديم و از جمله چيزهايى كه بر تو نازل شد اين بود كه: وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ جَآؤُوكَ ...؛ اگر آنان به خود ظلم كردند و سپس پيش تو آمدند ... حال من به خودم ظلم كرده و آمده‌ام تا برايم استغفار كنى. پس آنگاه از قبر ندايى برخاست كه: هر آينه خدا تو را بخشيد.[١]

ج: حافظ ابن عساكر در تحفه از طريق طاهر بن يحيى حسينى نقل كرده است:

«پدرم، از جدّم، از جعفر بن محمد، از پدرش، از على روايت كرده است: هنگامى كه رسول خدا (ص) به خاك سپرده شد، فاطمه بالاى قبر آن حضرت آمد و مشتى از خاك قبر برداشت و بر چشمهايش ريخت و گريست و اين شعر را خواند:

[١] - الروض الفائق: ٣٨٠؛ المواهب اللدنيّة، قسطلانى: ٤/ ٥٨٣؛ مشارق الانوار: ١/ ١٢١؛ وفاء الوفا: ٤/ ١٣٩٩؛ كنز العمّال: ٢/ ٣٨٦، ح ٤٣٢٢ و ج ٢٥٩ ٤، ح ١٠٤٢٢.