در مكتب اهل بيت
(١)
سخن مجمع
٩ ص
(٢)
مقدمه
١٣ ص
(٣)
پيشگفتار
٢١ ص
(٤)
معانى تبرك
٢٢ ص
(٥)
بركت در قرآن كريم
٢٦ ص
(٦)
تبرك در تاريخ
٣٣ ص
(٧)
1 - تبرك در امتهاى گذشته
٣٣ ص
(٨)
2 - سيره مسلمانان در تبرك
٣٧ ص
(٩)
اول سيره صحابه در تبرك به پيامبر(ص) در زمانحيات آن حضرت
٣٧ ص
(١٠)
1 - تبرك به بدن رسول خدا(ص)
٤٠ ص
(١١)
2 - تبرك به موى رسول خدا(ص)
٤١ ص
(١٢)
3 - تبرك صحابه به عرق رسول خدا(ص)
٤٣ ص
(١٣)
4 - تبرك به آب وضوى پيامبر(ص)
٤٣ ص
(١٤)
دوم سيره صحابه و تابعين در تبركبه آثار پيامبر(ص) بعد از وفاتش
٤٩ ص
(١٥)
1 - تبرك به نوشيدن آب از ظرف رسول خدا(ص)
٥١ ص
(١٦)
2 - تبرك صحابه به جايگاههاى دستها و لب رسول خدا(ص)
٥٢ ص
(١٧)
3 - تبرك به عصا و لباسها و انگشتر رسول الله(ص)
٥٣ ص
(١٨)
4 - تبرك به منبر رسول خدا(ص)
٥٨ ص
(١٩)
5 - تبرك به قبر شريف رسول اكرم(ص)
٥٩ ص
(٢٠)
شبهه عليانى
٦٥ ص
(٢١)
6 - تبرك صحابه به مكانهايى كه رسول خدا(ص) در آنها نماز خوانده است
٦٨ ص
(٢٢)
7 - تبرك به صحابه و صالحين
٧٧ ص
(٢٣)
8 - تبرك به قبور و آثار صالحان
٩٠ ص
(٢٤)
الف بلال حبشى
٩٠ ص
(٢٥)
ب ابو ايوب انصارى
٩٠ ص
(٢٦)
ج صهيب رومى
٩٠ ص
(٢٧)
د حمزة بن عبدالمطلب
٩١ ص
(٢٨)
ه - حسين بن على عليه السلام
٩٢ ص
(٢٩)
و عمر بن عبدالعزيز، خليفه اموى، متوفاى 101 قمرى
٩٢ ص
(٣٠)
ز امام موسى بن جعفرعليه السلام
٩٢ ص
(٣١)
ح على بن موسى الرضاعليه السلام
٩٣ ص
(٣٢)
ط علامه احمد بن محمد مقرى مالكى(متوفاى سال 1041 ق)
٩٣ ص
(٣٣)
9 - مسح متبرك
٩٦ ص
(٣٤)
10 - تبرك در نظر اهلبيت عليهم السلام
١٠٣ ص
(٣٥)
الف تبرك اهلبيت عليهم السلام به قبر پيامبر اكرم(ص)
١٠٣ ص
(٣٦)
ب تبرك اهلبيت به آثار همديگر
١٠٥ ص
(٣٧)
ج تبرك و طلب شفا از تربت امام حسين عليه السلام
١٠٧ ص
(٣٨)
11 - تبرك به پرده كعبه
١١٤ ص
(٣٩)
12 - تبرك به سؤر و آب وضوى مؤمن
١١٤ ص
(٤٠)
13 - تبرك به نوشيدن آب آسمان
١١٥ ص
(٤١)
14 - تبرك به آب فرات
١١٧ ص
(٤٢)
15 - تبرك به خاك
١١٨ ص
(٤٣)
16 - آراى بعضى از علما در خصوص تبرك
١٢١ ص

در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٢ - ٥ - تبرك به قبر شريف رسول اكرم(ص)

صُبّت علي مصائبٌ لو انها

صُبّت علي الايّام عُدن لياليا[١]

چه سرزنش است بر آن كسى كه تربت احمد را استشمام كرده است، تا زمانى كه دنيا باقى است، سختيها و مشكلات را استشمام نكند؟

آن چنان مصيبتهايى بر من وارد شد كه اگر اين مصيبتها بر روزگار وارد مى‌شد، هميشه شب بود و هيچ گاه روز نمى‌شد».

د: ابن جماعه نقل كرده است:

«عبدالله بن عمر دست راستش را بر قبر شريف پيغمبر مى‌گذاشت و بلال نيز گونه‌هاى خود را بر قبر شريف آن حضرت مى‌گذاشت. در كتاب سؤالات عبدالله بن امام احمد ديدم كه چنين آمده است: شكّى نيست كه محبّت زياد، اجازه چنين كارى را مى‌دهد و منظور از اين كار، احترام و تكريم است و مراتب و درجات مردم در محبّت به آن حضرت مختلف است؛ چنان كه در حيات آن حضرت نيز درجات مختلفى داشتند. عدّه‌اى با ديدن پيامبر (ص) عنان اختيار خويش را از كف مى‌دادند و به سوى وى مى‌شتافتند و عده‌اى چنين نبودند و در هر صورت، هر دو گروه بر خير و نيكى بودند».[٢]


[١] - وفاء الوفا في فضائل المصطفي، ابن جوزى: ٨١٩/ ح ١٥٣٨؛ السيرة النبويّة، ابن سيد الناس: ٢/ ٤٣٢؛ المواهب اللدنيّة، قسطلانى: ٤/ ٥٦٣؛ قارى، در شرح الشمائل: ٢/ ٢١٠؛ شبراوى در الاتحاف: ٣٣٠؛ سمهودى در وفاء الوفا: ٤/ ١٤٠٥؛ سير اعلام النبلاء: ٢/ ١٣٤ و غيره.

[٢] - وفاء الوفا، سمهودى: ٤/ ١٤٠٥.