در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٨ - ديدگاه دوم جواز توسل
«كسانى كه در قلبشان انحراف وجود دارد، آيات محكم را رها مىكنند، و از آيات متشابه پيروى مىكنند».[١]
و از ديگر كسانى كه اعتقاد به ممنوع بودن توسّل دارند، عبدالعزيز بن عبدالله بن باز است. او مىگويد:
«كسى كه از پيامبر درخواست نمايد و از او طلب شفاعت كند، اسلام خود را تباه كرده است».[٢]
ديدگاه دوّم: جواز توسّل
شوكانى، اعتقاد به آن (جواز توسّل) دارد. او در كتاب تحفة الذاكرين به آن تصريح كرده مىگويد:
«به خداوند، به وسيله پيامبران و نيكوكاران، توسّل مىشود».[٣]
سمهودى شافعى نيز آن را روا دانسته مىگويد:
«گاهى توسّل به پيامبر (ص) به طلب خواسته از آن حضرت است؛ بدين معنا كه ايشان توانايى دارد كه سبب باشد و سببيّت پيامبر (ص) به درخواست و شفاعت آن حضرت از پروردگار است، پس بازگشت توسّل به پيامبر (ص) به درخواست دعاى آن حضرت است؛ گرچه عبارت فرق داشته باشد.
[١] - كشف الشبهات محمّد بن عبدالوهاب: ٦٠.
[٢] - مخالفه الوهّابيّه للكتاب والسنّة عمر عبدالسلام: ٢٠ به نقل از العقيدة الصحيحة ونواقض الإسلام عبدالعزيز بن عبدالله بن باز.
[٣] - تحفة الذاكرين، شوكانى: ٣٧.