شناخت سازمان تجارت جهانى - ايروانى، محمد جواد - الصفحة ١٨ - گات «نهادى موقتى» براى تقريبا نيم قرن

جنگ جهانى دوم، آنان خواستند جهشى اوليه در آزادسازى تجارى ايجاد كنند و ميراثى بزرگ از تدابير حمايتگرانه را كه از اوايل دهه ١٩٣٠ به جا مانده بود، اصلاح نمايند.

نتيجه اولين دور مذاكرات توافق راجع به ٤٥٠٠٠ مورد امتيازات تعرفه‌اى بود كه بر ١٠ ميليارد دلار تجارت كه حدود ٥/ ١ كل تجارت جهان را دربر مى‌گرفت، اثر داشت.

بيست و سه كشور شركت‌كننده همچنين توافق كردند كه بايد برخى از قواعد تجارى مندرج در منشورITO را نيز بپذيرند. آنها معتقد بودند كه اين كار بايد به سرعت و در عين حال به صورت موقتى انجام شود تا از ارزش امتيازات تعرفه‌اى مورد مذاكره حمايت شود. مجموعه قواعد تجارى و امتيازات تعرفه‌اى، موافقتنامه عمومى تعرفه و تجارت نام گرفت و از ژانويه ١٩٤٨ به اجرا درآمد. اين در حالى است كه منشورITO همچنان در دستور مذاكره بود. اين ٢٣ كشور اعضاى مؤسس گات شدند (به طور رسمى به آنها «طرفهاى متعاهد» مى‌گويند).