دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥ - ٣/ ١ امام رضا عليه السلام

آن گاه كه مورد ستم قرار گرفتند، دست به كمان بردند؛

اما دستانى كه بسته [و ناتوان از كشيدن كمان‌] بود،

امام رضا عليه السلام دست‌هاى خود را به هم مى‌ماليد و مى‌فرمود: «آرى، به خدا سوگند دست‌ها بسته بود». و چون به اين بيت رسيد:

من در دنيا و روزهاى تلاش آن، هراسان بودم‌

و اميدوارم كه پس از وفاتم در امان باشم،

امام رضا عليه السلام فرمود: خداوند تو را در روز قيامت در امان بدارد.

وقتى دعبل به اين بيت رسيد:

و قبرى در بغداد متعلّق به نفس زكيّه است‌

كه خداوند آن را در ميان غرفه‌هاى بهشت قرار داده است،

امام رضا عليه السلام به اوفرمود: «آيا من به اين جا دو بيت ملحق نكنم تا قصيده‌ات تكميل شود؟».

او گفت: بفرماييد، اى پسر پيامبر خدا! امام عليه السلام فرمود:

«قبرى در طوس است و مصيبتش‌

درون انسان را شعله‌ور مى‌كند،

تا روز محشر، تا آن كه خدا، قائم را برانگيزد

و غم‌ها و اندوه‌ها را از ما بردارد!».[١]

[١]. كمال الدين: ص ٣٧٣ ح ٦، عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج ٢ ص ٢٦٣ ح ٣٤، المناقب، ابن شهر آشوب: ج ٤ ص ٣٣٨( با عبارت مشابه)، إعلام الورى: ج ٢ ص ٦٦، بحار الأنوار: ج ٤٩ ص ٢٣٩ ح ٩.