دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣١ - ١١/ ٥ ملا طغرا مشهدى

به كوهسار چو نعلش ز سوده گشتن ميخ‌

كند براى فتادن زهر طرف آهنگ‌

به اقتضاى فراست نمى‌دهد از كف‌

اگر گرفته شود كاسه سُمش در سنگ‌

شها محلّ خروج است پا بنِهْ به ركاب‌

كه جز تو نيست كسى در سپاه دين، سرهنگ‌

در انتظار ظهور تو اند شيردلان‌

سمند برقْ شتابت مباد صيدِ درنگ‌

چنان سپاه به يك‌رنگى تو مى‌كوشند

كز احتياط نپوشند جامه خود رنگ‌

ز بس كه شير بر او طعنه دورنگى زد

براى كشته شدن مى‌پرد ز كوه پلنگ‌

رسيد وقت كه از ضرب تيغ حيدرى‌ات‌

زنند سكّه اسلام در ديار فرنگ‌

گهى كه صَرصَر[١] حُكمت ز موجْ فرمانى‌

براى خدمت كشتى بَرَد به سوى نهنگ‌

تنش دوپاره نمايد به زير ارّه پشت‌

بود چو در عدم ارتكاب عذرش لنگ‌

گشودن كف جودت به دست‌مايه بحر

بود شكفتن نرگس به آب كوزه تنگ‌

چنان به امر تو در جوى راستى شده آب‌

كه پا كشيده ز انداز كجروى خرچنگ‌

مگر حديث تو را نقل مى‌كند طوطى‌

كه نيست تُنگ شكر با كلام او هم تنگ؟

حمايت تو اگر دست عاجزان گيرد

تذرو،[٢] طعمه برآرد عقاب را از چنگ‌

ز بوستان ضمير تو گل‌فروشان را

فروغ آينه، گل مى‌كند ز روى تبنگ‌[٣]

توان به يُمن دعاى تو يافت يك تأثير

به امتحان‌كده تن ز طبع شهد و شرنگ‌[٤]

هميشه تا ز نسيم بهار اهل چمن‌

يكى شكفته نشيند، يكى بود دلْ‌تنگ‌

به باغ مدح تو شاداب باد سنبل لفظ

مباد با گُل معنى، غم شكستن رنگ‌

چو ريخت اين سخن تازه بر دل «طغرا»

خطاب يافت گل افشان ز صاحب فرهنگ.