دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٢ - ١٠/ ٥ وحشى بافقى

به دهرْ راستْ‌روى سرفراز گشته كه او

سرى به خونِ عدوى تو چون سِنان‌[١] دارد

بُوَد گشايش كارِ جهان به پهلويش‌

تو را كسى كه چو دَر سرْ بر آستان دارد

كليد حبّ تو بهر گشادِ كارش بس‌

كسى كه آرزوى روضه جنان دارد

ز نور راى تو و آفتابْ مادرِ دهر

به مَهد دهرْ دو فرزندِ توأمان دارد

رسيد عدل تو جايى كه زير گنبد چرخ‌

كبوتر از پرِ شهباز، سايبان دارد

اگر اشاره نمايى به گرگ، نيست غريب‌

كه پاسِ گلّه به صد خوبىِ شُبان دارد

شها ز گردش دوران، شكايتى‌ست مرا

كه گر ز جا بَرَدم اشكْ جاى آن دارد

ز واژگونىِ اين بخت خويش حيرانم‌

كه هر كه را دلِ منْ دوست‌تر ز جان دارد

هميشه در پى آزارِ جانِ زار من است‌

به قصد من كمرِ كينه بر ميان دارد

حديث خود به همين مختصر كنم «وحشى»

كسى كجا سَرِ تفسير اين بيان دارد؟

هميشه تا كه بوَد كشتى سپهرْ كه او

ز خاك، لنگر و از سِدره‌[٢] سايبان دارد