دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٩ - ١٤/ ٢ شيخ محمد حسين غروى اصفهانى

بى چين طرّه يار، تاتار كم ز يك تار

بى موى او به مويى هرگز مخر خُتا را

بى‌جامى و مدامى هرگز نپخته خامى‌

تا كى به تلخ‌كامى، سر مى‌برى نگارا؟

از دولتِ سكندر بگذر، برو طلب كن‌

با پاى همّت خضر، سرچشمه بقا را

بر دوست تكيه بايد بر خويشتن نشايد

موسى‌صفت بيفكن از دست خود عصا را

بيگانه باش از خويش و زخويشتن مينديش‌

جُز آشنا نبيند ديدار آشنا را

پروانه‌وش ز آتش هرگز مشو مشوّش‌

دانند اهل دانش عين بقا، فنا را

داروى جهل خواهى بطلب ز پادشاهى‌

كِاقليم معرفت را امروزه اوست دارا

عنوان نسخه غيب، سرّ كتاب لاريب‌

عكس مقدّس از عيب، محبوب دل‌ربا را

آئينه تجلّى، معشوق عقلِ كلّى‌

سرمايه تسلّى، عشّاق بينوا را

اصل اصيل عالم، فرع نبيل خاتم‌

فيض نخست اقدم، سرّ عيان، خدا را

در دست قدرت او لوح قَدَر زبون است‌

با كلك همّت او وَقعى مَده قضا را

اى هدهد صبا، گوىْ طاووس كبريا را:

باز آ كه كرده تاريك، زاغ و زغن فضا را