دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦ - ٣ سير تحول شعر مهدوى

لاهيجى، ملّا رفيع قزوينى، جوياى كشميرى، و ...)؛

قرن سيزدهم: ٢٤ شاعر؛

قرن چهارده، يكباره آمار به حدود دويست شاعر مى‌رسد.

همين سير صعودى را در شعر عربى نيز شاهد هستيم.

از قرن اوّل تا قرن يازدهم قمرى آمار شاعران بدين قرار است:

قرن اول: يك شاعر (امام على عليه السلام)؛

قرن دوم: هفت شاعر (امام صادق عليه السلام، زيد بن على، سيدِ حِميَرى، سفيان بن مصعب، كميت، مصعب بن وهب، الورد بن زيد)؛

قرن سوم: هشت شاعر (امام رضا عليه السلام، دِعبِل، ابو تمام، ابن رومى، خوافى، حزينى، اسلم، محمد بن اسماعيل بن صالح)؛

قرن چهارم: پنج شاعر (ابو فراس حَمدانى، زاهى، صاحب بن عَبّاد، كَشاجِم، محمد بن حبيب)؛

قرن پنجم: يك شاعر (سيّدِ رضى)؛

قرن ششم: يك شاعر (خصفكى)؛

قرن هفتم: هفت شاعر (ابن ابى الحديد، ابن عربى، قونوى، عامر بن عامر، اربلى، عمر بن شجاع الدين موصلى، ابن طلحه شافعى)؛

قرن هشتم: يك شاعر (خليعى)؛

قرن نهم: دو شاعر (ابن عرندس، بسطامى)؛

قرن دهم: دو شاعر (فضل بن روزبهان، ابن طولون)؛

قرن يازدهم: دو شاعر (شيخ بهايى، سيّد على خان)؛

قرن دوازدهم: يك شاعر (سيّد عباس عاملى)

قرن سيزدهم: چهار شاعر (احمد عطار، قفطان، حويزى، آل كمونه)؛[١]

[١]. اين آمار، بر اساس كتاب الموسوعة الشعرية المهدوية و كتاب سيماى امام مهدى عليه السلام در شعر عربى و جستجوى محقّقان دانش‌نامه، به دست آمده است.