دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٧ - ١١/ ١٣ وجيه الدين تكلو

شاه امَم امامِ هُدا صاحبَ الزمان‌

كز نامِ او سخن به ثريّا برآورم‌

در گفتگوى مدحت او شكّرِ كلام‌

از كام طوطيانِ شِكَرخا[٢] برآورم‌

با آبِ روى خاكِ درش كاينات را

بر گِرد خوانِ (نحنُ قَسَمْنا)[٣] برآورم‌

دستى كه سوى خوان خداوندى‌اش برم‌

صد بنده را ذخيره عقبا برآورم‌

صيتِ‌[٤] خروجش ار به چهارم فلك برم‌

خورشيد را ز پهلوى عيسى برآورم‌[٥]

شاها در انتظارِ تو نزديك شد كه من‌

از راهِ ديده، هستىِ خود را برآورم‌

از آبِ چشم و بوسه گهِ آستانِ تو

گرد از نهادِ زَمزم و بَطحا برآورم‌

زاين بوى پيرهن كه ز جَيْب تو مى‌دمد

از چشمِ يوسف اشكِ زليخا برآورم‌

با طاعتِ حريم تو بر روى انبيا

قُدسِ خليل و مسجدِ اقصا برآورم‌

گر نَكهت‌[٦] نسيمِ ولاى تو بشنوم‌

چون سبزه، سر ز خاكِ تولّا برآورم‌

در سايه لواى تو چون قرصِ آفتاب‌

بر جانِ خصم، تيغِ تَبَرّا برآورم‌

افشا كنم خيانتِ اربابِ بُغض را

انكارشان ز عالمِ اخفا برآورم‌

در گورِ جسم از دلِ خصمِ سيه‌دلت‌

چون مور، ذرّه‌ذرّه سويدا[٧] برآورم‌