دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤ - ٢ مضامين شعر مهدوى

١١٨١ ق) تداوم مى‌يابد.

اما در قرن سيزده و به ويژه قرن چهارده شمسى، رشد چشمگيرى در شعر فارسى مهدوى ديده مى‌شود.

پيشينه شعر عربى مهدوى به قرن نخست هجرى بر مى‌گردد و برخى از نويسندگان، آن را به دو دوره پيش از تولّد امام مهدى و پس از تولّد ايشان تقسيم كرده‌اند.

پيش از تولّد و در دوران حضور امامان، از شاعرانى چون كُمَيت اسدى (م ١٢٦ ق)، سيّدِ حِميَرى (م ١٧٣ ق)، و دعبل (م ٢٤٦ ق) ياد كرده‌اند.

امّا پس از ولادت، شعر عربى تا پيش از قرن چهاردهم قمرى در فقر به سر مى‌برد و تنها از شعر كسانى چون: ابن ابى الحديد (م ٦٥٦ ق)، طلحه شافعى (م ٦٥٠ ق)، ابن عربى (م ٦٣٧ ق)، صدرالدين قونوى (م ٦٧٣ ق)، بسطامى (م ٨٥٨ ق)، اربلى (م ٦٩٢ ق) و شيخ بهايى (م ١٠٣١ ق) ياد مى‌شود.

اما از قرن چهارده، شعر عربى مهدوى گسترش مى‌يابد و تا قرن پانزده همچنان سير صعودى دارد.

از جهت كمّيت، بر پايه دو دانش‌نامه معرفى شده، آمار اشعار عربى و فارسى به اين صورت است: شعر فارسى قريب به پنج هزار شعر از حدود پانصد شاعر؛ شعر عربى ١٧٥١ شعر از حدود پانصد شاعر.

٢. مضامين شعر مهدوى‌

مضامينى كه در اشعار مهدوى اعم از فارسى و عربى در طى قرون متمادى تبلور يافته است، عبارت اند از:

الف- توصيف امام مهدى‌، شامل: اصل و نسب، ولادت، نيمه شعبان، و القاب؛

ب- فضايل و مناقب‌، شامل: ولايت تكوينى، توصيف و تمجيد؛

ج- غيبت صغرا و نوّاب اربعه؛