نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٨٧٦ - ٢٤ - از وصيّتهاى آن حضرت عليه السّلام است كه چگونه در دارائيهايش رفتار شود و آنرا پس از بازگشت از (جنگ) صفّين نوشته

نداريد كه خدا شما را بيامرزد؟ در حاليكه خدا آمرزنده و مهربانست (نكته‌اى كه بايد يادآورى شود آنست كه امر امام عليه السّلام در اينكه ابن ملجم را عفو نمائيد در معرض بيان حكم مستحبّى است، و ترديد آن حضرت در اينجا كه اگر مُردم يا نَمُردم منافات ندارد باينكه آن بزرگوار بزمان مرگ خويش عالم و دانا بوده، چنانكه در شرح سخن يك صد و چهل و نهم بيان شد).

٣ سوگند بخدا از مرگ نمى‌آيد بسوى من آينده‌اى كه از آن رنجشى داشته باشم، و نه پيدا شونده‌اى كه آنرا نخواسته باشم (آماده مرگ هستم چون نيكبختى هميشگى از پس مرگ است، و دلبند باين زندگى نيستم) و (براى مرگ) نمى‌باشم مگر مانند جوياى آب كه (به آب) برسد، و مانند خواهانى كه (خواسته خود را) دريابد (زيرا نيكوئى و نيكبختى از پس مرگ است، چنانكه در قرآن كريم س ٣ ى ١٩٨ مى‌فرمايد: وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ يعنى) و آنچه نزد خدا است (نعمتهاى جاودانى) براى نيكوكاران بهتر است (از كالاهاى دنيا. سيّد رضىّ عليه الرّحمة مى‌فرمايد:) مى‌گويم: پاره‌اى از اين سخن پيش از اين در (سخن يك صد و چهل و نهم) باب خطبه‌ها گذشت، ولى اينجا در اين سخن افزونى بود كه دوباره گوئى آنرا لازم گردانيد.

(۲۴) (و من وصية له عليه السلام)
(بما يعمل في أمواله كتبها بعد منصرفه من صفين)

هَذَا مَا أَمَرَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ عَلِيُّ ابْنُ أَبِيطَالِبٍ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فِي مَالِهِ ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ لِيُولِجَنِى بِهِ الْجَنَّةَ وَ يُعْطِيَنِى بِهِ الْأَمَنَةَ.

٢٤ - از وصيّتهاى آن حضرت عليه السّلام است كه چگونه در دارائيهايش رفتار شود و آنرا پس از بازگشت از (جنگ) صفّين نوشته‌

: [قسمت اول نامه‌]

(١) اين است آنچه را كه بنده خدا علىّ ابن ابى طالب پيشواى مؤمنين در باره دارائى خود