٢١ اگر به ديده دل ببينى آنچه براى تو از بهشت وصف ميشود (و در آن تأمّل و انديشه نمائى) هر آينه نفس تو دورى ميكند از آنچه در اين دنيا است از خواهشها و خوشيها و آرايشهاى آن كه در نظر جلوه‌گر است، ٢٢ و با تأمّل و انديشه سرگردان ماند در صداى بهم خوردن برگهاى درختهايى كه بر كنار جويهاى بهشت ريشه‌هاى آنها در تلّه‌هاى مشك پنهان گشته است، و در آويزان بودن خوشه‌هاى مرواريد تر و تازه در شاخه‌هاى نازك (تركه‌ها) و كلفت، و در نمايان شدن آن ميوه‌هاى رنگارنگ در پوست شكوفه‌هاى آن درختها كه بى‌رنج (و بدون رفتن بالاى درخت يا افكندن بوسيله سنگ و چوب) چيده ميشود، و طبق آرزوى چيننده در دسترس قرار مى‌گيرد (آنچه آرزو كند نزديك ميشود تا بى‌زحمت بچيند) ٢٣ و براى اهل بهشت در جلو قصرهاى آن عسلهاى پاك و پاكيزه و شربتهاى تصفيه شده گردش داده ميشود (تا هر كه بخواهد بياشامد، چنانكه در قرآن كريم و پاكيزه و شربتهاى تصفيه شده گردش داده ميشود (تا هر كه بخواهد بياشامد، چنانكه در قرآن كريم س ٣٧ ى ٤٥ مى‌فرمايد: يُطافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ (٤٦) بَيْضاءَ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ (٤٧) لا فِيها غَوْلٌ وَ لا هُمْ عَنْها يُنْزَفُونَ‌ يعنى براى ايشان جام شربت از نهر جارى كه در نظر است گردش داده ميشود در حاليكه مصفّا و سفيد است، و براى نوشنده‌ها داراى لذّت و خوشى مى‌باشد، آفت و دردى در آن نبوده و آنان از آشاميدن آن عقلشان زائل نمى‌گردد) ٢٤ اهل بهشت گروهى هستند (پيرو خدا و رسول) كه پيوسته عطاء و بخشش الهى شامل حالشان مى‌باشد تا آنگاه كه در سراى هميشگى (بهشت جاويد) فرود آيند، و از انتقال و سفرها ايمن و آسوده گردند (آدمى هنگام مردم تا قيامت برپا نشده مانند كسى است كه بسختى راه سفر گرفتار است، و چون از سختى مرگ و عالم برزخ و رستخيز رهائى يافت و بار در بهشت گشود از رنج راه مى‌آسايد) ٢٥ پس اى شنونده اگر دل خود را مشغول كنى (تأمّل و انديشه نمائى) بآنچه ناگاه بتو برسد از منظره‌هاى شگفت‌آور هر آينه بجهت شوق رسيدن بآنها جان از تنت بيرون رود، و بجهت شتاب به رسيدن بآن منظره‌ها از همين مجلس من به همسايگى اهل گورستان خواهى رفت (و از دنيا و آنچه در آن است چشم پوشيده منتظر رسيدن مرگ مى‌گردى) ٢٦ خداوند از روى فضل و مهربانيش ما و شما را در زمره كسانى‌