دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٨٢٣ - حاج میرزا علی آقا واعظ شیرازی
فرزند حاج علی اکبر بن حاج قاسم. عالم فاضل زاهد عابد، ادیب کامل، و طبیب ماهر، از نوادر زمان، و مفاخر علمی و عملی اصفهان به شمار می رفت. در زهد و تقوا وحید و یگانه بود.
در شعبان ١٢٩٤ متولد، و در نزد جمعی کثیر از فضلاء تحصیل نمود که از آن جمله است: شیخ عبدالحسین محلاتی، و حاج آقا حسین بروجردی (در موقع تحصیل در اصفهان) و آقا سیّد محمّد باقر درچه ای، و آخوند کاشی، و حاج میرزا محمّد باقر حکیم باشی؛ و در نجف از محضر: شیخ الشریعه اصفهانی، و آقا سید محمّد کاظم یزدی، و آخوند خراسانی و غیره استفاده برده، پس از مراجعت به اصفهان سال ها به شغل تجارت مشغول بوده، سپس مدتی طبابت می فرموده، پس از آن ترک تجارت و طب گفته، جهت ارشاد و هدایت مردم منبر رفته، به مداوای روحی مردم پرداخته.
واعظی بود شیرین بیان، و متکلّمی فصیح اللسان، منابرش شامل مواعظ شافیه، و نصایح کافیه، از حدیث و اخبار و تفسیر و تاریخ بود.
در مدرسه صدر ادبیات و نهج البلاغه و تفسیر می فرمود، و عده ای از طلاّب از محضرش مستفیذ می شدند.
در شب ٢٤ جمادی الاولی سال ١٣٧٥ وفات یافته، جنازه با احترامات لازم به قم منتقل گردیده، و در مقببره شیخان مدفون گردید.
از آثارش تصحیح و مقابله قسمتی از تفسیر «تبیان» شیخ طوسی است که به طبع رسیده است.
پدرش از تجّار و فضلا بوده و در نجف نزد مولی محمّد حسین