دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١٠٧٣ - سید ضیاء الدین تجویدی
عالم عامل و عابد زاهد و دائم الذکر و مواظبت مستحبّات و نوافل، در نزد عموم طبقات بالاخص علما و مؤمنین محترم و معزّز بود. عالمی خلیق و مهربان و دور از ریا و تظاهر بود. در شب سه شنبه ٢٢ ماه صفر المظفّر سال ١٤٠٦ پس از یک عمر عبادت در اصفهان وفات یافته، به مشهد مقدس انتقال یافته و در آن ارض مقدس به خاک سپرده شد. [١]
سید ضیاء الدین تجویدیفرزند حاج میرزا علی نقی بن سید اسماعیل بن میر محمّد علی حسینی.
عالم فاضل، در سال ١٣٢٠ در اصفهان متولد گردید. مقدمات علوم را نزد اساتید فرا گرفته و در زمان رضا خان سواد کوهی چندین سال در مدرسه قدسیّه به تدریس ادبیات و قرآن و حساب پرداخته و پس از رفع خفقان به تحصیلات خود نزد اساتید و مجتهدین ادامه داد.
برخی از اساتید او عبارتند از: ١- آقا شیخ اسماعیل معزّی ٢- آقا سید محمّد رضا خراسانی ٣- حاج میر سید علی نجف آبادی ٤- آقا سید محمّد نجف آبادی ٥- آقا سید مهدی درچه ای و غیره.
وی در محراب و منبر به هدایت و ارشاد مردم اشتغال داشت و در بیان مسائل حلال و حرام تسلّطی کامل داشت.
پدر ایشان نیز از وعّاظ و گویندگان اصفهان بود که به علم و فضل و تقوا بین الاقران معروف بود و پس از فوت، در قسمت شمال غربی
[١] تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان ٢٢٨:٢.