دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٧٨١ - میرزا عبدالرزّاق محدّث حائری همدانی
(مسجد شاه) شروع، و به ١٠٨١ (درب امام) ختم می شود. بنابراین ٤٢ سال استاد خط در اصفهان بوده، و او را امام الخطاطین لقب داده اند.
میرزا عبدالرزّاق طبیب اصفهانیادیب فاضل، و شاعر متخلّص به «شرب» مؤلف کتاب الطب. [١]
میرزا عبدالرزّاق محدّث حائری همدانیفرزند علی رضا بن عبدالحسین بن ابی طالب بن عبدالکریم بن یحیی بن محمّد شفیع بن محمّد رفیع بن فتح الله قزوینی حائری اصفهانی. [٢]
اجدادش عموماً اهل فضل و کمال بوده، به طوری که مولی عبدالکریم مؤلف «نظم الغرر»؛ و محمّد یحیی مؤلف «ترجمان اللغه» در شرح قاموس مطبوع می باشد، در سال ١١١٧ زنده بوده؛ و محمد شفیع نویسنده کتاب «متمّم ابواب الجنان» متوفّی در ١١٠٤؛ و محمّد رفیع مؤلف کتاب «ابواب الجنان» می باشد، و در سال ١٠٨٩ وفات یافته است.
صاحب عنوان در ١٢٩١ در اصفهان متولد شده، و خدمت جمعی کثیر از فضلای این شهر همچون: حاج میرزا بدیع درب امامی، و آخوند کاشی، و حاج آقا منیر بروجردی، و آخوند گزی، و آقا نجفی، و آقا سید محمّد باقر درچه ای؛ و در همدان از سید عبدالمجید گرّوسی؛ و در نجف به درس جمعی از بزرگان حاضر شده؛ سپس به همدان مهاجرت
[١] الذریعه ١٣٧:١٥.
[٢] نقباء البشر: ١١١٣ و مقدمه کتاب دلایل امامت.