دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٨٢٠ - ابوالحسن علی بن سهل اصفهانی
قدمای مشایخ اصفهان. جماعتی کثیر از علما و عرفا در حدیث و عرفان نزد او تلّمذ نموده، که از آن جمله است: سلیمان بن احمد طبرانی، و قشیری، و ممشاد دینوری، و ابوبکر محمّد بن عبدالله طبرانی؛ و خود نزد جمعی کثیر در تصوّف و حدیث تلمّذ نموده که از آن جمله است: احمد بن مهدی، و جنید بغدادی، و ابو عبدالله محمّد بن یوسف بن معدان بنّاء اصفهانی، و یونس بن حبیب؛ و غیره.
در عموم کتب تذکره نامش به عظمت برده شده است.
در سال ٢٨٠ وفات یافته (در «اخبار اصفهان» فوتش را ٣٠٧ می نویسد) در قبرستان طوقچی مدفون گردید، و از حین فوت تاکنون قبرش مورد توجّه عبّاد و زهّاد بوده؛ در رحله ابن بطوطه و کشکول شیخ بهائی راجع به مزار او مطالبی است، طالبین مراجعه نمایند.
مقبره او قدیم دارای دستگاه بوده، و فعلاً از آن اطاقی بیش باقی نمانده، در سال های اخیر یکی از مشایخ خاکساریّه آنجا را خانقاه خود ساخته، و بساط ارشاد [!] گسترده است.
سهل بن علی بن سهل اصفهانی از عرفا و صوفیّه است. [١] ابونصر سراج در «لمع» از قول او گوید: حرام است اصحاب ما را فقرا بنامند، زیرا آنها غنی ترین خلق خدایند.
شیخ ابو عبدالله محمّد بن علی بن سهل اصفهانی عارف [٢] در ه٩ارم
[١] تاریخ تصوّف: ٢٨٠.
[٢] تذکره العارفین فسائی: ١٦٤، سخن سرایان فارس: ٥١٤.