دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٨٨٩ - مافرّوخی
کلمه مافرّوخی ظاهراً مرکب است از دو کلمه ماه و فرّخ به معنی ماه مبارک، و این نسبت جمعی از فضلای اصفهان است در قرن چهارم هجری، و آنان منسوبند به: مافرّوخ بن بختیار اصفهانی که نسبش به آذر شاپوران بن آذرمانان اصفهانی می پیوندد.
ذیلاً به نام برخی از آنها اشاره می شود:
١- ابوالعباس احمد بن علی، متقدمین علمای نحو و ادب.
٢- ابوالمعالی احمد بن ابی جعفر محمّد بن علی، از روات و محدّثین.
٣- سراج ازهری مافرّوخی، شاعر و ادیب، به فارسی شعر می گفته. [١]
٤- ابوالفضل سعد بن حسین، ادیب و شاعر.
٥- ابومسلم طاهر بن محمّد بن عبدالله بن حمزه، ادیب و شاعر، از اجداد مادری مافرّوخی مولف کتاب محاسن اصفهان.
٦- ابوالفضل عباس بن حمدان بن عباس بن مافروخ مدینی، ساکن در قریه سین، از روات و محدثین. [٢]
٧- ابو محمّد عبدالعزیز بن احمد، از [مشاهیر] ادبا و دانشمندان. [٣]
٨- مافرّوخی، شاعر و ادیب، به فارسی و عربی هر دو شعر می گفته است.
٩- ابو عیسی محمّد بن عبدالله بن عباس، از علما و فقها و متقدّمین دانشمندان اصفهان، معروف به مافرّوخی ثانی.
[١] ترجمه محاسن اصفهان: ١٢٥.
[٢] اخبار اصفهان: ١٤٢:٢.
[٣] ریحانه الادب ١٥٢:٥.