دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٧٥٥ - طبیب
دیوان اشعاری دارد حاوی قریب دو هزار بیت که نمونه بهترین شعر فارسی است. مثنوی به نام محمود و ایاز نیز گفته است.
از سوانح عمری او آن که در رکاب نادر شاه به عنوان حکیم باشی و ندیم او به هند رفته، و در آنجا با علی قلی خان لکزی متخلص به «واله» مؤلف تذکره «ریاض الشعراء» ملاقات نموده است.
میرزا عبدالباقی مدتی کلانتر اصفهان بوده و استعفا نموده، و آن را به برادر کوچک خود میرزا عبدالوهاب واگذار نموده.
فرزندش: میرزا محمد رحیم کلانتر، و نواده اش: میرزا محمّد علی کلانتر نام داشته اند.
فامیل کلانتری اصفهان که از سادات جلیل، و عموماً اهل فضل و ادب و شعر دوست و فقیر نواز می باشند، از اولاد او هستند.
میرزا عبدالوهّاب نیز مردی ادیب و فاضل و ادب پرور و شاعر نواز بوده، منزلش مجمع شعرا و ادبا بوده، و هر شب عده ای از آنان بدانجا روی نموده و از خدمت او مستفیض می شدند. [١]
آنها عبارت بوده اند از: آذر، رفیق، صافی، صهبا، عاشق، درویش، عبدالمجید، غیرت، نصیب، و نیازی، و غیره.
محمّد صادق نامی برادر زاده است، و ممکن است فرزند همین میرزا عبدالوهّاب باشد.
[١] دیوان طبیب: ٧٨.