دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٧١٨ - صبوح
از اهالی کاشان، و متولد در آن سامان بوده. [١] در اصفهان سکونت داشته، و در این شهر وفات یافته. از شعرا و ادبای عهد سلاطین صفویّه است. از اشعار اوست:
از سینه و دل ما نشنید کس صدایی *** مردیم از جدایی ای سنگدل کجایی
صابر اصفهانیمردی خیّر و ستوده خصال بوده، در عهد جهانگیر شاه در هند، واقعه نویس بوده، و در ١٠٢٩ استخوان های «عرض» شاعر معروف را از هند به نجف برده، [٢] و تا سال ١٠٦١ زنده بوده است.
صبوحمحمّد علی بن محمّد شفیع اصفهانی. از خطّاطین و خوش نویسان قرن دوازدهم هجری در اصفهان بوده، که علاوه بر نویسندگی، شاعر و ادیب بوده، و در مدرسه کاسه گران ساکن، و روزگار به نوشتن کتب ادعیه و قرآن می گذرانیده. کتاب «ریاض رضوان» از تألیفات امیر عبدالباقی خاتون آبادی را به خطّ زیبای خود نوشته، و در حواشی آن گاهی اشعاری دارد. نسخه این کتاب در نزد نگارنده موجود است که در سال ١١٨٤ نوشته شده است.
[١] مردان بزرگ کاشان: ٥٢ - تذکره حزین: ١٢٠.
[٢] خزانه عامره: ٣١٩.