دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٦٤٠ - درویش ناصر علی
دیوانش را هدایت مؤلّف «ریاض العارفین» از غزل و مثنوی و غیره جمع آوری نموده است. در ١٢٢٢ وفات یافته است.
از اوست:
درآ به مشهد توحید و بین که شاهد ما *** ز چشم خویش نهان در وجود خویشتن است
پدرش: میر افضل شاه هندی (میر فاضل) از هندوستان به اصفهان مهاجرت نموده، و دعوی علم طبّ و علوم غریبه داشته، و با ناصر علی اصفهانی اختلافی حاصل کرده، و کار به مباهله کشیده و در این بین، میر افضل وفات یافته است.
سال وفاتش را مؤلف طرایق، ١١٩٧ می نویسد: ماده تاریخ وفاتش را فرزندش: «آه آه از میر افضل آه آه» گفته است. (آ = ٢ حساب شده است). لکن در ریاض العارفین سال فوت پدر و پسر را اشتباه نموده و فوت پسر را ننوشته است.
درویش ناصر علینامش میرزا محمّد معروف به گلکار از ملازمین کریم خان زند بوده، خدمت نور علی شاه اصفهانی رسیده، جذبه ای او را رسیده، ترک دنیا کرده و تا آخر عمر در حال جذبه بوده، و در تمام عمر جز شلوار لباس دیگر نپوشیده. [١] حرف های عجیب، و حالات غریب از او نقل می کنند.
[١] رجال اصفهان: ٧١، طرایق الحقایق ٨٨:٣، ریاض العارفین: ٥٧٥.