دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٦٢٤ - شیخ نجیب الدین رضا تبریزی
عارف جلیل، و شاعر ادیب، از اهالی تبریز، و از اقطاب سلسله ذهبیّه است. در اصفهان متولد گردیده، و ارادت به شیخ محمد علی مؤذّن سبزواری داشته؛ در اشعار، گاهی «رضا» و گاهی «زرگر» و «جوهری» و «نجیب الدین» تخلّص می کند. [١]
در سال (١٠٧٥) ١٠٨٠ وفات یافته، قبرش در قسمت شمالی آب انباری که فعلاً جزو اراضی فرودگاه است قرار داشت، و تا این اواخر موجود بود، و نگارنده آن را دیده بود.
کتب زیر از اوست:
١- خلاصه الحقایق ٢- دستور سلیمان ٣- دیوان غزلیات ٤- سبع المثانی [مطبوع] ٥- نور الهدایه [مطبوع]، و غیره.
مشارالیه غیر زرگر اصفهانی شاعر است که نامش محمّد حسن بوده، و وفاتش در ١٢٧٠ روی داده است.
و غیر از آقا محمد حسن زرگر عارف اصفهانی است که در حدود ١٢٨٠ در مشهد وفات یافته، در صحن نو مدفون شده. [٢]
استاد و پیر طریقت او: شیخ محمّد علی مؤذّن خراسانی [٣] اصفهانی از اماجد عرفای معاصر شاه عبّاس صفوی بوده.
[١] تذکره الاولیاء پرویزی، رجال اصفهان: ٢١٣، ریاض العارفین: ١٢٣، ریحانه الادب ٣٧٥:٢، طرایق الحقایق ١٨٣:٣ و غیره.
[٢] طرایق الحقایق ١٨٤:٣-١٨٣.
[٣] طرایق الحقایق ١٦٤:٣، ریاض العارفین: ٢١٩.