دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١٠٦٥ - شیخ داود مصاحبی نائینی
ابن مولی علی اکبر، فاضل ارجمند عالم زاهد متّقی.
در سال ١٢٧٨ شمسی در محمّدیه نائین به دنیا آمد. پدرش مردی فاضل و ادیب و اهل وعظ و خطابه و ذکر مصائب بود.
مرحوم مصاحبی مقدمات علوم را در نائین آموخته و جهت تکمیل به اصفهان مراجعت نموده و نزد بزرگان این شهر همچون: ١- حاج آقا رحیم ارباب ٢- آقا سید محمّد رضا خراسانی ٣- آقا شیخ محمّد رضا نجفی ٤- آقا سید عبدالله مدرس میر محمّد صادقی ٥- حاج میر سید علی نجف آبادی ٦- سید محمّد مدرس نجف آبادی ٧- حاج شیخ مهدی نجفی تلمّذ نموده تا به مقامات عالیه علم ارتقاء یافته و از برخی از اساتید خود نیز اجازاتی داشت.
وی عالمی زاهد و متواضع و منیع الطبع و دارای خطّی زیبا بود. در مدرسه حاج شیخ محمّد علی ثقه الاسلام حجره داشت و در این حجره که عموماً روزها در آن به مطالعه و تدریس مشغول بود شمشیری داشت و آن را بدان امید نگاه داشته بود که در هنگام ظهور حضرت بقیه الله الاعظم با آن شمشیر با دشمنان خدا بجنگد.
وی در محله نو خواجو ساکن و در یکی از مساجد آنجا امامت می نمود.
سرانجام در ١٨ ذی القعده سال ١٤٠١ ه_.ق وفات یافته، در تکیه معارفی در تخت فولاد مدفون شد. [١]
[١] سیری در تاریخ تخت فولاد: ١٩٩-١٩٨.