واقعیت دار است. برای مرتبه دوم نقل کلام می‌کنیم به دو امر واقعیت‌داری که واقعیت ماهیت را تشکیل می‌دهند و به دو امر واقعیت داری که واقعیت وجود را تشکیل داده‌اند و چون هر یک از این چهار، یک امر واقعیت داری است و هر امر واقعیت داری به حسب فرض از مجموع دو امر واقعیت‌دار که بین آنها دوگانگی خارجی حکمفرماست تشکیل شده پس هر یک از آنها نیز مجموعا دو امر واقعیت‌دار است و همچنین برای مرتبه سوم و چهارم ... و تا بی‌نهایت که پیش برویم به امور واقعیت داری می‌رسیم که مرکب است از دو امر واقعیت‌دار و هر یک از آن دو امر واقعیت دار نیز از دو امر واقعیت‌دار دیگر و همین طور ... و البته این امر عقلا محال و ممتنع است زیرا اولًا یک واحد واقعیت‌دار مثل واحد انسان، واحد انسان است نه مجموعه‌ای غیر متناهی از انسانها، و واحد خط یک واحد خط است نه مجموعه‌ای غیر متناهی از واحد خطها (قابلیت انقسام خط به اجزاء غیر متناهی با این مطلب اشتباه نشود) و واحد اتم یک واحد اتم است نه غیر متناهی اتمها، و اساساً چگونه ممکن است که یک واحد از یک شئ در عین یک واحد بودن، بالفعل واحدهای غیر متناهی باشد؟! و ثانیاً غیر متناهی مفروض ما از نوع کثیری است که بالاخره به وحداتی منتهی نمی‌شود زیرا چنانکه دیدیم تا بینهایت، شئ مرکب است از دو امر واقعیت‌دار و هیچگاه به یک امر واقعیت‌داری که مجموعه‌ای از دو امر واقعیت‌دار نبوده باشد منتهی نمی‌شود و کثیری که به واحد منتهی نشود وجودش محال است زیرا کثیر از مجموع واحدها تولید می‌شود و اگر واحد نباشد کثیری هم نخواهد بود. پس لازمه اینکه شئ با واقعیت خودش دو امر واقعیت‌دار بوده باشد این است که آن شئ اساساً موجود و واقعیت‌دار نبوده باشد.

د. در مقدمه بالا گفتیم که شئ با واقعیت خودش و به عبارت دیگر ماهیت و وجود نمی‌توانند دو عینیت داشته و دو امر واقعیت‌دار بوده باشند. حالا می‌گوییم که همین طور هم ممکن نیست که مهیت و واقعیت خودش هیچکدام عینیت و خارجیت نداشته باشند زیرا فرض این است که امور واقعیت‌داری در ماوراء ذهن و اندیشه ما هست و ما اذعان داریم که مثلًا انسان یا خط یا عدد یا اتم در خارج از ظرف ذهن ما واقعیت‌