انسان در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١١٥ - عمل و عقيده در مسير حركت انسان

مى توانيم بشناسيم پس حقيقت انسان و مقصد او را نيز مى توانيم بشناسيم و به هر مقدار كه در شناخت مقصد او موفق شويم در نجات او مى توانيم بكوشيم ما با معرفت انسان به اين حقيقت مى توانيم پى ببريم كه مقصد انسان متعلق به بعد از دنياست و امور دنيايى حتى ايجاد نظامى الهى كه به اذن خداوند در زمان ظهور ولى عصر به گسترش قسط و عدل در تمامى دنيا منجر مى شود يملاء الارض قسطا وعدلا مقصد نهايى نمى باشد و وسيله وصول به آن است انسان بايد مثل اعطاى الهى بشود و نمونه كامل آن در دنيا انبيا الهى است

حضرت مسيح سلام الله عليه با وصول به كمال الهى انسان نمونه كاملى است كه به اذن الله مالك حيات و ممات و مظهر احياء و اماته خداوند سبحان شد او از گل صورت پرندگان را مى ساخت و روح الهى را به اذن خداوند در آن مى دميد و آن گاه پرنده پر كشيده و پرواز مى كرد پس از شناخت مقصد بايد راه و ابزار آن نيز دانسته شود تا حركت آغاز گردد

عمل و عقيده در مسير حركت انسان

مؤمن به حسب درجاتى كه داشته باشد كارى را كه انبياء در دنيا انجام مى دهند در بهشت انجام خواهد داد يعنى ولايت مؤمن در بهشت مانند ولايت انبياء در دنياست و به همين دليل همانطور كه در دنيا ولى الله با اراده كار خود را به انجام مى رساند در بهشت نيز , هر چه را مؤمن اراده نمايد حاصل مى گردد

[١] دعاى ندبه