انسان در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١١٠ - توحيد و جايگاه انسان در قوس صعود

همه امور سلطه داشته و البته همه قدرت الهى چنين است و از اينرو آدمى از همه آن طلب مى نمايد

انسانهاى نمونه اى كه از اين قدرت طرفى بردند , همانها هستند كه آب و آتش و زمين و هوا را مهار كردند و رفتند , ابراهيم خليل بود كه صحراى آتش را مهار ساخت و موسى كليم بود كه درياى آب را متوقف گرداند , و امواج آب را شكافت , و سليمان پيامبر بود كه خداوند باد را مسخر او ساخت و سرانجام پيامبر اسلام ( ص ) بود كه به تسخير آسمان پرداخت و ماه را شكافت

تو كرده اشارت سر انگشت *** مه قرطه پرنيان زده چاك

قرطه يقه پيراهن است يعنى تو با سر انگشت اشارت كردى و ماه بر اين اشارت پيراهن چك زد

در عهد نبوت تو آدم *** پوشيده هنوز خرقه خاك

اينها نمونهاهايى از كمال انسانى است كه در دنيا نشانه آن به ما داده شده است تا ما در جستجوى آن برآئيم

شخصى كه در وسط راه مانده و به مرحله تجرد عقلى نرسد حيوان خوبى است و اگر هم پاى در راه نگذارد گرچه قيافه آدم داشته باشد و با ديگران سخن بگويد , كتاب بخواند و بنويسد , ليكن همان است كه قرآن در وصف او فرمود ان هم الا كالانعام بل هم اضل سبيلا