تتبّع كنند، علم جزمى پيدا مى‌كنند كه قرآن به تواتر در حد بالا و به نقل هزاران‌ نفر از صحابه ثابت شده است و مى‌يابند كه قرآن، مجموعه مدوّنى در عهد رسول اللَّه صلى الله عليه و آله بوده است. [١]

١٠- شيخ جعفر كاشف الغطاء كه از فقهاى كم‌نظير شيعه است در كتاب گرانسنگ كشف الغطاء مى‌فرمايد:

به اتفاق مسلمانان و به ضرورت دين و مذهب چيزى بر قرآن اضافه نشده است و به صراحت خود قرآن و اجماع علما در تمام زمانها چيزى از آن كم نشده است و اعتبارى بر قول عده نادرى كه با اين نظريه مخالفت نموده‌اند نيست. [٢]

اينها نمونه‌اى از آراء و نظريات بزرگان اماميه، اعم از اصولى و اخبارى است، و از مجموعه اين كلمات استفاده مى‌شود كه قول به تحريف قرآن از اباطيلى است كه بطلان آنها در حد ضرورت و بداهت است و چنانچه عده قليلى برخى از روايات ضعيف را در كتاب خود آورده‌اند يا تمايلى بر طبق آن نشان داده‌اند، هيچ قابل اعتناء در نزد اماميه نيست. لذا چگونه مى‌توان قول به تحريف را به علماء اماميه نسبت داد؟ آيا اين نسبت از افتراءات واضح كه حرمت آن مسلم است، نيست؟ چگونه مى‌توان بر گروهى‌كه قوام اعتقادى و بقاء افكار خويش را مبتنى بر قرآن عزيز مى‌دانند، اسناد تحريف داد؟

[١]. اظهار الحق، ج ٢، ص ١٢٩.

[٢]. كشف الغطاء، ص ٢٩٩.