تعجب مى‌كنم از كسانى كه معتقدند قرآن فعلى همان قرآنى است كه بر رسول اللَّه نازل شده و آن حضرت جمع‌كننده قرآن بوده است و در عين حال اختلاف اهل مدينه و مكه و اهل كوفه و بصره را نقل مى‌نمايند و در نهايت معتقد مى‌شوند كه بسم اللَّه الرحمن الرحيم از قرآن و جزء سوره نيست. عجب آن است كه اگر قرآن از زياده و نقصان مصون باشد كه عقل و شرع همين نظر را دارند، چگونه چنين رأيى را اختيار مى‌كنند. [٣]

٧- ملاح محسن فيض كاشانى چنين فرموده است:

رواياتى كه دلالت بر تحريف دارند مخالف با كتاب اللَّه است و لازم است يا آنها را رد نماييم و يا توجيه و تأويل نماييم. [٤]

٨- محمد بهاء الدين العاملى معروف به «شيخ بهايى» در مورد قرآن شريف اين چنين مى‌گويد:

قول صحيح آن است كه قرآن عظيم محفوظ از تحريف اعمّ از زيادت و نقصان است و آنچه مشهور بين مردم است كه اسم مبارك اميرالمؤمنين عليه السلام در برخى از آيات مانند آيه شريفه: يا أَيُّها الرَّسولِ بَلِّغ ماانْزِلَ الَيكَ‌ اسقاط شده است و در واقع اين بوده: ماانْزِلَ الَيْكَ فى‌ عَلّىٍ‌، در نزد علماء اماميه معتبر نيست. [٥]

٩- شيخ محمد بن حسن حرّ عاملى صاحب كتاب مهم روايى وسائل الشيعة در رساله‌اى در اثبات عدم تحريف قرآن فرموده است:

كسانى كه در تاريخ و روايات مأثوره از ائمه معصومين عليهم السلام‌

[١]- مجمع البيان ١/ ١٥.

[٢]- سعد السعود، ص ١٤٤.

[٣]- همان مدرك، ص ١٩٣.

[٤]- تفسير صافى، ج ١، ص ٥١.

[٥]. آلاء الرحمن، ص ٢٦.