تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٩٧ - مباهله

خود را از دست می‌دهد.
در قرآن یک مسئله، مسئله خلقت انسان است که انسان از لجن‌های گندیده و سیاه و از خاک چسبنده بخصوصی آفریده شده است رجوع شود به سوره حجر آیه ٢٦- ٢٨- ٣٣، رحمن/ ١٤، ص/ ٧١، مؤمنون/ ١٢، صافات/ ١١ و یک مسئله، مسئله خلافت انسان و دمیده شدن روح الهی و سجود ملائکه بر او است، ظاهر آیه مورد بحث آنست که «آدم» در آن بجای «بشرا» در آیه: إِنِّی خالِقٌ بَشَراً مِنْ طِینٍ ص/ ٧١ است.

انسان و میمون:

در حدیث توحید مفضّل مطلبی درباره میمون نقل شده مضمونش آنست که: خلقت میمون برای عبرت انسان است تا بداند اگر خدا ذهن و عقل و بیان بانسان نداده بود مانند میمون میشد، او از سنخ حیوانات است ولی عقل و تفکّر و بیان او را ممتاز نموده است، این حدیث احتمال دیگر نیز دارد رجوع شود به بحار ج ٣ ص ٩٨ طبع جدید و سفینة البحار (قرد).

مباهله:

جریان مباهله چنان که ابن اثیر در تاریخ کامل تصریح کرده در سال دهم هجرت واقع شده و آن روز ٢٤ ذو الحجّه شش روز بعد از جریان مقدّس غدیر خمّ بود و از عمر آن حضرت فقط دو ماه و چهار روز باقی مانده بود. مباهله یکی از عجیبترین و خطرناکترین حوادث اسلامی است، تا پیش خود مجسّم نکنیم با همیّت آن متوجّه نخواهیم شد.
هیئتی از نصارای نجران [١] بمدینه آمدند، در مسجد مدینه ناقوس زدند و نماز خواندند و در گفتگو با رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله گفتند: ما را بچه می‌خوانی؟
فرمود: به شهادت لا اله الا اللَّه و پیامبری خودم و اینکه عیسی بنده و مخلوق خداست، می‌خورد، می‌آشامید و بول و غایط می‌کرد ... گفتند پدرش چه کسی

---

[١] شهری بود ما بین حجاز و یمن، اهالی غیر مسیحی آن در آن وقت اسلام آورده بودند. [.....]