تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٨٩ - شرحها

شده:
«الجنة دار الاسخیاء»
بهشت خانه سخاوتمندان است و نیز از آن حضرت نقل شده: سخی به خدا نزدیک است، به بهشت نزدیک است، به مردم نزدیک است، و از آتش بدور است، بخیل از خدا دور است، از بهشت دور است، از مردم دور است و بآتش نزدیک است [١].
از رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله منقول است: هر که خشم خود را فرو برد با آنکه قدرت عمل کردن آن را دارد، خدا روز قیامت وجود او را پر از خشنودی کند [٢] و نیز از آن حضرت نقل شده: هیچ کس از ظلمی گذشت نکرد مگر اینکه خدا عزت او را افزون کرد [٣] گویند: کنیزی بر امام سجاد علیه السّلام آب می‌ریخت تا برای نماز آماده شود، آفتابه از دستش افتاد، امام را زخمی کرد، حضرت سر بسوی او بلند نمود، کنیز گفت: خدا فرماید: وَ الْکاظِمِینَ الْغَیْظَ امام فرمود: خشم خود را فرو بردم. کنیز گفت: وَ الْعافِینَ عَنِ النَّاسِ امام فرمود خدا از تو عفو کرد، کنیز گفت وَ اللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ امام فرمود: برو تو برای خدا آزادی [٤].
جمله وَ اللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ حاکی است که دارندگان این اوصاف نیکو کارانند و خدا آنان را دوست می‌دارد.
١٣٥- وَ الَّذِینَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَکَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَمْ یُصِرُّوا عَلی ما فَعَلُوا وَ هُمْ یَعْلَمُونَ این، قسمت دوم از اوصاف متقین است که در صورت اشتباه و گناه، فوری خدا را یاد آورده و از گناه توبه می‌کنند. فاحشه گناهی است که قبحش بیشتر باشد مثل زنا و لواط، ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ شامل گناهان دیگر است، این تعبیر در بعضی از آیات بلفظ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْکَرِ نحل/ ٩٠ و در بعضی بلفظ وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ
نساء/ ١١٠ آمده است. جمله وَ مَنْ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ

---

(١، ٢، ٣، ٤) مجمع البیان ذیل آیه فوق.