معارف اسلامی - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ٤٥

پيام ماه

امام خميني(ره)
چند چيز شرط است در واجب بودن امر به معروف و نهي از منکر: اول آن‌که کسي که مي‌خواهد امر و نهي کند، بداند که آنچه شخص مکلف به‌جا نمي‌آورد، واجب است که به‌جا آورد و آنچه به‌جا مي‌آورد بايد ترک کند‌... دوم آن‌که احتمال بدهد، امر و نهي او تأثير مي‌کند. پس اگر بداند اثر نمي‌کند، واجب نيست. سوم آن‌که بداند شخص معصيت‌کار، بنا دارد که معصيت خود را تکرار کند. پس اگر بداند يا گمان کند يا احتمال صحيح بدهد که تکرار نمي‌کند، واجب نيست. چهارم آن‌که در امر و نهي مفسده‌اي نباشد. پس اگر بداند يا گمان کند که اگر امر و نهي کند ضرر جاني يا عرضي و آبرويي يا مالي قابل توجه به او مي‌رسد، واجب نيست.

مقام معظم رهبري
امر به معروف و نهي از منکر فقط اين نيست که ما، براي اسقاط تکليف، دو کلمه بگوييم، آن هم در مقابل منکراتي که معلوم نيست از مهم‌ترين منکرات باشند‌...
چه وقت ممکن است آحاد يک ملت آمر به معروف و ناهي از منکر باشند؟ وقتي که همه، به معناي واقعي، در متن مسايل کشور حضور داشته باشند؛ همه آگاه باشند؛ همه معروف‌شناس و منکر‌شناس باشند. اين، به معناي يک نظارت عمومي است؛ يک همکاري عمومي است؛ يک معرفت بالا در همه است. امر به معروف اين‌هاست. والّا اگر ما امر به معروف را در يک دايره‌ي محدود، آن هم به وسيله‌ي افراد معلومي، زنداني کنيم، دشمن هم در تبليغات خودش، بنا مي‌کند سمپاشي کردن.