اخلاق مديريت (ج1) - واثقی، قاسم - الصفحة ٣٢

خود محدوديت‌هايى را قائل شوند، در خوراك، پوشاك، مسكن، معاشرت‌ها و برخوردها و تمام خصوصيت‌ها اصل سادگى را مراعات كنند، از زياده‌خواهى بپرهيزند و به زندگى ساده و بى‌آلايش بسنده كنند.
در حيطه مسؤوليت و كار نيز در نهايت دقت با پاسدارى از اين اصل، براى خود جلال و جبروت ظاهرى قائل نشوند، اسير تشريفات ظاهرى نگردند و مسؤوليت را وسيله‌اى براى كسب منافع دنيوى و مال اندوزى و موقعيت ظاهرى خود قرار ندهند.
بديهى است كه رهبرى و مديريت هر چه سنگين‌تر باشد، اهميت پاسدارى از اصل سادگى در زندگى بيشتر مى‌گردد، تا آنجا كه امام على عليه السلام رعايت آن را بر رهبران و پيشوايان دادگر واجب دانسته، مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ تَعالى‌ فَرَضَ عَلى‌ ائِمَّةِ الْحَقِّ انْ يُقَدِّرُوا انْفُسَهُمْ بِضَعَفَةِ النَّاسِ كَيْلا يَتَبَيَّغَ بِالْفَقيرِ فَقْرُهُ» «١» همانا خداوند بر پيشوايان حق واجب كرده كه زندگى خود را با طبقه ضعيف يكسان سازند، تا رنج فقر بر مستمندان دشوار نيايد.
و در جاى ديگر مى‌فرمايد:
«عَلى‌ ائِمّةِ الْحَقِّ انْ يَتَأَسُّوا بِاضْعَفِ رَعِيَّتِهِمْ حالًا فِى الْاكْلِ وَاللِّباسِ، وَ لا يَتَمَيَّزُونَ عَلَيْهِمْ بِشَىْ‌ءٍ لا يَقْدِرُونَ [عَلَيْهِ‌] لِيَراهُمُ الْفَقيرُ فَيَرضى‌ عَنِ اللَّهِ تَعالى‌ بِما هُوَ فيهِ، وَ يَراهُمُ الْغَنِىُّ فَيَزْدادُ شُكْراً وَ تَواضُعاً» «٢» بر پيشوايان حقّ است كه از نظر خوراك و پوشاك به حال ضعيف‌ترين رعيّتشان اقتدا كنند، به‌طورى كه در چيزى كه آن‌ها قدرتش را ندارند، امتيازى بر آن‌ها نداشته باشند تا فقير، آن‌ها را مشاهده كرده، از خداوند به خاطر آنچه كه دارد راضى باشد و ثروتمند نيز با ديدن آنان بر سپاس و فروتنى خويش بيفزايد.