يقينى نيست. اگر گاهى در بينايى يا شنوايى شكّى برايش حاصل شود در سخن‌گفتن خود هيچ ترديدى نمى‌كند؛ زيرا نطق و بيان برخلاف ديدن و شنيدن با عزم و اراده همراه است و مقصود از آن مثال اين است كه همانطور كه افراد بشر در نطق و بيان خود شكّ نمى‌كنند در اينكه وعده و روزى خدا هم حق و ثابت است نيز نبايد شك كنند و بايد بدانند كه روزى همگان بر عهده خداست. «١» در سايه اين تعليم آسمانى با الهام از دعاى امام سجاد (ع) مى‌فهميم كه افراد بشر بويژه موحّدان و مؤمنان نبايد در رزق و روزى خود دچار سوءظن شوند و غيرخدا را منشأ رزق خود بدانند و بر قدرت فكرى و جسمى، علم و تجربه و هوشيارى خود تكيه كنند و يا نيازمنديهايشان را از ديگرى بجويند. بايد با قوّت قلب به رزّاقيّت خداوند اعتماد كنند. چرا كه خدا با بيان قسم تأكيد كرده كه رزق تمام موجودات برعهده اوست تا مردمان دچار ضعف عقيدتى نشوند و غير خدا را در فزونى و كاستى روزى، مستقل و مؤثر ندانند. البته حق‌بودن روزى و تقسيم آن طبق اراده الهى، هرگز به معناى ترك تلاش و تدبير نيست و كار و كوشش براى تأمين معاش، منافاتى با يقين به رزاقيت خداوند ندارد، بلكه دست از كاركشيدن و انزواگزيدن و دست به دعا برداشتن و از خدا روزى خواستن مذموم و «تير به تاريكى انداختن» است. «٢»