لاتَدَعْ قِيامَ اللَّيْلِ فَانَّ الْمَغْبُونَ مَنْ حَرُمَ قِيامَ اللَّيْلِ. «١» شب زنده‌دارى را ترك مكن، آنكه از عبادت شبانه محروم شود ضرركرده و فريب خورده است.
اسوه شب زنده‌دارى‌ اينك به نمونه‌اى از نيايش شبانه امام على (ع) اشاره مى‌كنيم، باشد كه آن راد مرد را اسوه عملى خود قرار دهيم.
ضراربن حمزه ضيايى- يكى از ياران امام على (ع)- آن حضرت را چنين توصيف مى‌كند:
در حالى كه شب، پرده‌هاى خود را افكنده بود، على (ع) را در محراب خويش ديدم كه بر پا ايستاده، محاسن خود را به دست گرفته و مانند شخص مارگزيده به خود مى‌پيچيد و چون شخص غمگين مى‌گريست و مى‌گفت: اى دنيا! اى دنيا! از من دور شو. آيا با خودنمايى، خود را به من عرضه مى‌كنى يا مى‌خواهى مرا به شوق آورى؟ مباد كه تو در دل من جاى گيرى.
هرگز! ديگرى را بفريب، مرا به تو چه نيازى؟ من تو را سه طلاقه كرده‌ام و رجوعى در آن نيست. زندگانيت كوتاه، قدر و جاهت ناچيز و اميد به تو پست و خوار است. آه از زاد و توشه اندك، درازى راه و دورى منزل و عظمت مقصد و جايگاه حساب! «٢» حق سائل و محروم‌ وَ فى امْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَ الَمحْرُومِ «٣» و در اموالشان براى سائل و محروم حقّى است.
ايمان مؤمنان يك بُعدى نيست و در عبادتهاى شبانه و دعا و نيايش خلاصه نمى‌شود،