هر گاه كه‌ [٦] زخم انبساط سخت بود [٧]، و انگشت را بيم بود كه بردارد- و دور اندازد، او را قوى خوانند؛ و هر گاه‌ [٨] سست زخم بود، و بكم مايه‌ [٩] گرفتن بيم‌ [١٠] آن بود- كه‌ [١١] فرو ايستد او را ضعيف خوانند، و ميان ميان را معتدل قوّت خوانند، و [١٢] بهمه بابها معتدل موافق‌تر بود [١٣] مر طبع را و پسنديده‌تر، الّا كه اندر [١٤] باب قوّت هرگه‌

[١] - بى: زود- ج- د.

[٢] - بى: او- د.

[٣] - بطن- آ.

[٤] - بى: را- ج- د.

[٥] - بى: سرعت خوانند- آ،- بى: خوانند- د.

[٦] - بى: كه- آ.

[٧] - بى: بود- آ.

[٨] - هر گاه كه- د.

[٩] - (يعنى كم قوه)- بكم ميانه- آ- ج.

[١٠] - بى: بيم- آ.

[١١] - كه او- آ.

[١٢] - بى: و- ج.

[١٣] - بى: بود- آ.

[١٤] - بى: كه اندر- ب- ج،- بى: كه- د.