زندگاني جواد الائمه حضرت محمد بن على(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠ - كودكى بر كُرسى امامت
و نداى جديدى است كه نداى مخلوقات ديگر با آن مشابهت ندارد. اين ندا عبارت از اين است كه خداوند بر هر كارى تواناست و بازگشت همه چيزها به سوى اوست.
على بن اسباط در حديثى كه در باره امامت نقل كرده است، مىگويد:
امام جواد را ديدم كه به سوى من بيرون آمد. من به ايشان و سر و پاى ايشان خيره شدم تا قامتش را براى يارانمان در مصر توصيف كنم. سپس او به سجده در افتاد و فرمود: خداوند در امامت همانگونه احتجاج كرده كه در نبوّت. خداوند مىفرمايد:
(وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً) [١]
«در كودكى حكم (و رسالت) را بدو داديم.»
و نيز فرموده است:
(وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ) [٢]
«چون به رشد خود برسيد...»
و در (جاى ديگر) فرموده است:
(وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً) [٣]
«و به چهل سالگى رسيد.»
[١] - سوره مريم، آيه ١٢.
[٢] - سوره يوسف، آيه ٢٢.
[٣] - توضيح اينكه آيهاى به اين صورت در قرآن نيست بلكه مشابه آن در سوره احقاف آيه ١٥ آمده كه به مسأله نبوّت ربطى ندارد و شايد در اينجا امام به چهل سال رسيدن را به عنوان تفسير به آيهاى كه از سوره يوسف ذكر شده ملحق كرده است.