بايد شترى در منى به عنوان كفّاره قربانى كند و اگر احرامش براى عمره باشد بايد شترى در مكّه نحر كند و كفّاره صيد بر عالم و جاهل يكسان است و آن كه عمداً مرتكب چنين كارى شود، گناه كرده است و اگر كسى به خطا، صيدى شكار كند كفّاره بر او واجب نيست. و اگر شخص آزاد به شكار صيد مبادرت ورزد، دادن كفّاره بر خود او واجب است و چنانچه بنده اين كار را بكند آقايش بايد كفّاره او را بپردازد. شخص صغير كفّاره‌اى بر او نيست ولى دادن كفّاره بر كبير واجب است و آن كه از چنين كارى ندامت حاصل كرده كيفر آخرت از او ساقط مى‌شود، آن كه بر اين كار مصرّ است و بر آن مداومت ورزد، كيفر آخرت بر او واجب مى‌گردد.

مأمون گفت: نكو گفتى اى ابو جعفر كه خدايت نكويى دهد! اگر صلاح مى‌دانى همچنان كه يحيى پرسشى از شما كرد، شما نيز از او پرسشى كنيد. ابو جعفر عليه السلام از يحيى پرسيد: آيا بپرسم؟ يحيى پاسخ داد: فدايت شوم بپرس اگر پاسخ سؤال شما را دانستم جواب مى‌گويم و گرنه از شما استفاده مى‌كنم.

امام از او پرسيد: مرا از مردى خبر ده كه در آغاز روز به زنى مى‌نگرد در حالى كه نگاهش به آن زن حرام است وچون روز برآمد نگاهش حلال مى‌شود و به وقت زوال آفتاب آن زن بر او حرام گردد و چون عصر فرامى‌رسد براو حلال مى‌شود به وقت غروب خورشيد بر او حرام ميگردد و به وقت شب بر او حلال مى‌شود و در نيمه شب بر او حرام مى‌گردد و چون سپيده مى‌دمد بر او حلال مى‌شود؟ حكم اين زن چيست؟ و چگونه‌