آرى، شگفتى حاصل از شك در قدرت خدا به مراتب از شك در روشنى و نور خورشيد، سُست تر و بى پايه‌تر است البته در باره مردى كه مدّعى اين مقام بزرگ است، شك جا دارد و انسان تنها پس از تحقيق و تفحّص از صحت اين ادعا، مى‌تواند آن را بپذيرد، ولى در مورد خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله، آن هم پس از مطالعه احاديث متواترى كه از زبان پيامبر و در باره آنها وارد شده و گفته است كه اينان رهبران و پيشوايان مردمند، شكّ و ترديد بيهوده است به علاوه ما مى‌دانيم كه هر امام، از زمانى كه خلافت معنوى بدو منتقل مى‌شود، از ساير مردمان همعصر خويش داناتر و آگاه‌تر است. پيامبر صلى الله عليه و آله اين گونه بود و جانشينان او از حضرت على گرفته تا حضرت حجّت نيز اين گونه‌اند.

در باره علم و دانش امام جواد عليه السلام همين بس كه گفتيم آن‌حضرت در يك مجلس به ٣٠ هزار پرسش، پاسخ داده در حالى كه در آن روز بيش از ٨ يا ٩ سال نداشته است.

همچنين نقل كرديم كه آن‌حضرت در ١٦ سالگى در مجلس مأمون حاضر مى‌شود و با قاضى القضات كشور (يحيى بن اكثم) به مناظره مى‌پردازد و او را با دليل و برهان خاموش و مغلوب مى‌سازد. اگر ما بدانيم كه مأمون، بنابر نقل تاريخ، داناترين خلفاى عبّاسى و آگاه‌ترين آنان به علوم عصر خويش بوده و سپس با اين همه در برابر امام جواد عليه السلام،