از آنجا كه معجزه به معنى پديده‌اى خارج از مرزهاى زندگى عادى مردمان است، پس ديگر فرقى ميان بزرگى و كوچكى و يا تهيدستى و توانگرى فردى كه معجزه در او تجلّى يافته است، وجود ندارد.

چه بسيار از امّتها و مردمان گذشته بودند كه گمان مى‌كردند پيامبر مى‌بايست مال و ثروت بسيارى داشته باشد و مهتر قوم خود و فرمانروايى پر شكوه باشد. امّا پيامبرانى كه به سوى ايشان مبعوث شدند، اين نكته را به آنها تفهيم كردند كه اگر خداوند بخواهد رحمتش را بر كسى فرود آورد و او را به پيامبرى مبعوث كند، وجود چنين شرايطى در او لازم نيست.

آيا در اين باره اشكال و ايرادى است؟ خداوند تعالى در قرآن كريم مى‌فرمايد:

(أَهُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُم مَعِيشَتَهُمْ) [١]

«آيااينان رحمت پروردگار تو را تقسيم مى‌كنند؟ ما روزى ايشان را ميانشان تقسيم كرديم.»

و چه بسيار مردمان بودند كه چون مى‌ديدند خداوند كودكى را به پيامبرى به سوى آنان برانگيخته است، در شگفت مى‌شدند. امّا خداوند به آنها نشان داد كه اين كار عمدى بوده و براى آن است كه مردم معنى نبوّت را دريابند و بدانند كه نبوّت موهبتى عادى و معمولى نيست كه تنها در يك فرد و در اثر شرايط محيطى و تربيتى به ظهور برسد. بلكه نبوّت امرى ما فوق عادات مردم و بر خلاف سنن جارى طبيعت و هستى است‌

[١] - سوره زخرف، آيه ٣٢.