يكى از برجسته‌ترين نشانه‌هاى رهبران مكتبى، زهد و پارسايى و عبادت در درگاه خداست. روزگارى كه امام كاظم در آن مى‌زيست به «قرن طلايى» معروف بود. در آن هنگام كاخهاى فرمانروايان عبّاسى آكنده از ثروتهاى هنگفت و شاهد بر پايى جشنهاى پر خرج و هزينه بود.

برخى از اين صحنه‌ها را مى‌توان در كتاب داستانهاى هزار و يك شب خواند. در چنين روزگارى ابراهيم بن عبدالحميد مى‌گويد:

«به خانه امام كاظم رفتم. او به نماز ايستاده بود. در خانه‌اش چيزى نبود مگر منسوجى از برگهاى درخت خرما (يا جامه‌اى بسيار خشن) و شمشيرى آويخته و يك قرآن!! [١]

آن‌حضرت از شدّت فروتنى و تواضع در برابر خداوند و عبادت به درگاه او پياده به زيارت خانه خدا مى‌رفت و اگر مسافت ٤٠٠ كيلو مترى ميان مكّه و مدينه و نيز طبيعت صحراى عربستان را در نظر بگيريم آنگاه به نهايت تحمّل و بردبارى امام كاظم عليه السلام در برخورد با دشواريها در راه خداوند، پى خواهيم برد».

على بن جعفر گويد: با برادرم موسى بن جعفر و اهل و عيالش ٤ بار پياده به حج رفتيم. يك بار آن‌حضرت در مدّت ٢٦ روز و بار ديگر ٢٥ روز و سوّمين بار ٢٤ روز و مرتبه چهارم ٢١ روز مسافت ميان مدينه‌

[١] - بحارالانوار، ج ٢، ص ١٠٠.