امام باقر پاسخ داد: اى ثابت! خداوند تعالى وقت اين امر (قيام قائم) را در هفتاد تعين كرده بود، امّا چون امام حسين عليه السلام به قتل رسيد، خشم خدا بر زمينيان شدّت گرفت و قيام را [١٤٠] سال عقب انداخت.

پس ما (اين سخن را) با شما گفتيم و شما آن را فاش كرديد و نقاب از راز بر گرفتيد. خدا هم قيام را به تأخير انداخت و بعد از اين وقتى معين براى قيام در نزد ما قرار نداد و خداى آنچه را خواهد محو مى‌كند و آنچه را خواهد نگه مى‌دارد و ام الكتاب نزد اوست.

ابو حمزه ثمالى گويد: اين سخن را به امام صادق گفتم. آن‌حضرت نيز فرمود. آرى اينچنين است.

در اين باره از داوود الرقى روايتى است. او گويد: به ابوالحسن الرضا عرض كردم فدايت شوم به خدا سوگند در باره امر تو (امامت) در دلم چيزى نيست جز حديثى كه ذريج از ابو جعفر (امام باقر) روايت كرده است. آن‌حضرت پرسيد: آن حديث چيست؟

گفتم: ذريج مى‌گويد كه از ابو جعفر شنيدم كه مى‌فرمود: «هفتم ما، قائم ماست، اگر خدا بخواهد».

امام رضا عليه السلام فرمود: «تو راست مى‌گويى و نيز ذريج و ابو جعفر عليه السلام هم درست گفته‌اند». عرض كردم: به خدا سوگند ترديد و گمانم افزون شد. آن‌حضرت به من فرمود: اى داوود بن ابى كلده! تو را به خدا اگر موسى پيامبر به آن عالِم نمى‌گفت: «اگر خدا بخواهد مرا بزودى از