إيقاظ النائمين - الملا صدرا - الصفحة ٨
و قيام بدينكار باز مىداشت.» [١]
اين جامعيت محدود و منحصر به وسعت اطلاع و گسترش دامنه پژوهش استاد در مسائل دشوار فلسفه و كلام و عرفان نظرى نيست، بلكه تازهجوئى او د ر روش تحقيق و در كيفيت برخورد با مسائل، حريتفكر و بلندپروازى، و از همه مهمتر، فروتنى و ادب گفتگو را بدان بايد افزود.
خضوع او را در مقدمه اسفار بنگريد:
«من هرگز نمىپندارم كه آنچه آوردهام به تمامى در حد كمال است؛ وجوه شناخت بدانچه من فهميدهام محدود نيست؛ معارف الهى را در قيد و بند تعريفات، گرفتار نمىتوان ساخت؛ چه حقيقت گستردهترا ز آنست كه خرد و منطق را توانائى احاطه بدان بوده باشد.» [٢]
اينگونه اعتراف، روشنگر خلق و خوى مسلمانى، عظمت شخصيت، تواضع و سماحت و بزرگوارى و كوتاه سخن، جامعيت اوست.
سختگيرى و تعصب خامى است
تا جنينى كار خونآشامى است!