(يـَجـيـى ءُ الرَّجـُلُ يـَوْمَ الْقـِيـامـَةِ وَ لَهُ مـِنَ الْحَسَناتِ كَالسَّحابِ الرُّكامِ وَ كَالْجِبالِ الرَّواسِىِّ، فـَيـَقـُولُ: يـا رَبِّ اَنـّى لى هذا وَ لَمْ اَعْمَلْها؟ فَيَقُولُ هذا عِلْمُكَ الَّذى عَلَّمْتَهُ النّاسَ يُعْمَلُ بِهِ مِنْ بَعْدِكَ)(١٥٨)

روز رسـتـاخـيـز، شـخص مى آيد و براى خويش حسناتى چون ابرهاى متراكم و كوههاى شامخ مى بـيـنـد و مـى گـويـد: پروردگارا! من چنين كارهايى انجام نداده ام ، اينها از كجا پيدا شده است ؟ خـداونـد در پاسخش مى فرمايد: اين (پاداش ) دانشى است كه به مردم آموختى و پس از تو، به كار بسته شده است .

ابـو بـصـيـر نـيـز مـى گـويـد از امـام صـادق (ع ) شـنـيـدم كـه فـرمـود: هـر كـس عمل خيرى به ديگرى بياموزد، هر چه به آن ، عمل شود، به آموزنده هم پاداش مى دهند. پرسيدم اگـر شـخص ‌ سومى هم ياد بگيرد. باز، نفر اوّل پاداش مى برد؟ فرمود: اگر همه مردم هم ياد بـگـيـرنـد (و عـمـل كـنـنـد) براى او به ثواب مى رسد. پرسيدم : اگر چه بميرد؟ فرمود: آرى .(١٥٩)