(يـا عـَلىُّ ثـَلاثٌ مِنْ حَقائِقِ الاْ يمانِ؛ اَلاِْنْفاقُ مِنَ الاِْقْتارِ وَ اِنْصافُ النّاسِ مِنْ نَفْسِكَ وَ بَذْلُ الْعِلْمِ لِلْمُتَعَلِّمِ)(١٥١)

اى على ! سه چيز از حقيقت ايمان است : ١ ـ بخشيدن ، هنگام تنگدستى ، ٢ ـ انصاف داشتن با مردم ، ٣ ـ انتقال دانش به دانشجو.

د ـ احـيـاگـرى : مـربّى و معلّم واقعى ، با جان و روح انسانها سر و كار دارد، معلّمان ، باغبانان گلهاى انديشه اند كه بوستان روح انسانها را با آب حيات دانش سيراب كرده به آن ، طراوت و زندگى مى بخشند.

سماعه مى گويد: از حضرت صادق (ع ) پرسيدم : مفهوم اين سخن خدا چيست كه مى فرمايد:

(هر كس ، كسى را زنده كند، گويا همه مردم را زنده كرده و اگر كسى را بكشد گويا همه مردم را كشته است .)(١٥٢)

امام پاسخ داد:

(مـَنْ اَخـْرَجـَهـا مـِنْ ضـَلالٍ اِلى هـُدىً فـَقـَدْ اَحـْيـاهـا وَ مـَنْ اَخـْرَجـَها مِنْ هُدىً اِلى ضَلالٍ فَقَدْ وَاللّهِ اَماتَها)(١٥٣)

كـسـى كـه ديـگـرى را از گـمـراهـى بـه هـدايـت ببرد به تحقيق زنده اش ساخته است و هر كس ، ديگرى را از هدايت به ضلالت بكشد؛ به خدا سوگند، او را كشته است .

پاداش معلم و مربّى

بـديـهـى اسـت كـه مـعـلمـان و مـربيان نيكوسرشت با مقام شامخ و ارزشمندى كه دارند از پاداش قابل توجّهى نيز برخوردارند. برخى از اين پاداشها عبارتند از:

١ ـ حرمت اجتماعى : پيامبر اسلام (ص ) فرمود:

(ثـَلاثـَةٌ لا يـَسـْتـَخـِفُّ بـِحـَقِّهـِمْ اِلاّ مـُنـافـِقٌ؛ ذُو شـَيـْبـَهٍ فـِى الاِْسـْلامِ وَ اِمـامٌ مـُقـْسِطٌ وَ مُعَلِّمُ الْخَيْرِ)(١٥٤)

سـه گـروه را جـز مـنـافـق سـبـك نـشـمـرد: ١ ـ مـسـلمـان سـالخـورده ، ٢ ـ رهـبـر عادل ، ٣ ـ معلّم نيكيها.

بـراين اساس ، معلّم بايد مورد احترام و تكريم جامعه قرار گيرد و كسى جز افراد منافق و دور و به آنان بى احترامى نمى كند.

رسـم احـتـرام بـه مـعـلّم از ديـربـاز در جـامـعـه هـاى فـرهنگ دوست و حق شناس جارى بوده و حتى دانـشـجـويـان و دانش آموزان ، احترام معلم و مربى را بيش از پدر پاس مى داشته اند، به گفته جامى :

كسى گفت : چونى چنين رنجبر