تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٦ - تفسير

دهم" (قُلْ ما يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسِي‌) [١] سپس براى تاكيد اضافه مى‌كند" من فقط پيروى از چيزى مى‌كنم كه بر من وحى مى‌شود" (إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى‌ إِلَيَ‌).

نه تنها نمى‌توانم تغيير و تبديلى در اين وحى آسمانى بدهم، بلكه" اگر كمترين تخلفى از فرمان پروردگارم بكنم، از مجازات آن روز بزرگ (رستاخيز) مى‌ترسم" (إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌).

*** در آيه بعد به دليل اين موضوع مى‌پردازد و مى‌گويد به آنها بگو: من كمترين اراده‌اى از خودم در باره اين كتاب آسمانى ندارم" و اگر خدا مى‌خواست اين آيات را بر شما تلاوت نمى‌كردم و از آن آگاهتان نمى‌ساختم" (قُلْ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما تَلَوْتُهُ عَلَيْكُمْ‌ و لا ادريكم به).

به دليل اينكه" سالها پيش از اين در ميان شما زندگى كردم" و هرگز اين گونه سخنان را از من نشنيده‌ايد، اگر آيات از ناحيه من بود لا بد در اين مدت چهل سال از فكر من بر زبانم جارى مى‌شد و حد اقل گوشه‌اى از آن را بعضى از من شنيده بودند (فَقَدْ لَبِثْتُ فِيكُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِ‌).

آيا مطلبى را به اين روشنى درك نمى‌كنيد (أَ فَلا تَعْقِلُونَ‌).

*** باز براى تاكيد اضافه مى‌كند كه من به خوبى مى‌دانم بدترين انواع ظلم و ستم آن است كه كسى بر خدا افتراء ببندد،" چه كسى ستمكارتر است از كسى كه دروغى را به خدا نسبت بدهد" (فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‌ عَلَى اللَّهِ كَذِباً).

---

[١] كلمه تلقاء مصدر يا اسم مصدر است و به معنى مقابله و محاذات آمده و در آيه و مانند آن به معنى ناحيه و نزد مى‌آيد يعنى من از ناحيه و از نزد خودم نمى‌توانم آن را تغيير دهم.