تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣١ - سؤال

پيرامون آن پرداخته‌اند و آن اينكه اين گروه با گروهى كه در آيه ١٠٢ همين سوره وضع حالشان گذشت چه تفاوتى دارند؟

هر دو گروه جزء گنهكاران بودند و هر دو از گناه خود توبه كردند (زيرا گروه اول با اعتراف به گناه ابراز پشيمانى نمودند، و گروه دوم از جمله" إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ‌" استفاده مى‌شود كه آنها نيز توبه نموده‌اند).

همچنين هر دو گروه در انتظار رحمت الهى هستند و در ميان" خوف" و" رجاء" قرار دارند.

پاسخ اين سؤال اين است كه بگوئيم از دو راه مى‌توان ميان اين دو گروه تفاوت گذارد:

١- گروه اول به زودى توبه كردند و آشكارا به علامت پشيمانى همانند ابو لبابه خود را بستون مسجد بستند، خلاصه ندامت خود را با صراحت اظهار داشتند و آمادگى خود را براى هر گونه جبران بدنى و مالى اظهار كردند.

اما گروه دوم كسانى بودند كه پشيمانى خود را در آغاز اظهار نكردند هر چند در دل پشيمان شدند و اعلام آمادگى براى جبران ننمودند، و در حقيقت خواستند بسادگى از گناهان بزرگ خود بگذرند، اين گروه كه نمونه آشكار آنها سه نفرى است كه در بالا اشاره شد و شرح حال آنها به زودى خواهد آمد، در ميان خوف و رجا باقيماندند، و لذا مى‌بينيم پيامبر ص دستور داد مردم از آنها فاصله بگيرند و با آنها قطع ارتباط كنند، اين وضع، آنان را در محاصره اجتماعى شديدى قرار داد و سر انجام ناچار شدند از همان راهى بروند كه گروه قبل رفتند و چون قبولى توبه اين گونه اشخاص در آن زمان بايد با نزول آيه‌اى اعلام شود پيامبر ص هم چنان در انتظار وحى بود، تا اينكه پس از پنجاه روز يا كمتر توبه آنان پذيرفته شد.

لذا مى‌بينيم در ذيل آيه‌اى كه در باره گروه اول است جمله‌ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ